Στο πρώτο κιόλας τροπάριο του κανόνα του Ακαθίστου Ύμνου η παρουσία της Υπεραγίας Θεοτόκου, ευφρόσυνα παρηγορητική μέσα στο κατανυκτικό φόντο του Τριωδίου, προβάλλει δυναμικά με έναν ολοζώντανο συμβολισμό από τα προφητικά κείμενα της Παλαιάς Διαθήκης: «Χριστού βίβλον έμψυχον, εσφραγισμένην σε […]
Και έτσι, αδελφοί μου, το πρώτον τάγμα από τους αγγέλους έπεσεν εις υπερηφάνειαν και εζήτησε να δοξασθή ίσια με τον Θεόν και, από εκεί οπού ήτανε άγγελος φωτεινός και λαμπρότατος, έγινε διάβολος, σκοτεινότατος και πολέμιος των ανθρώπων και έχει να καίεται πάντοτε εις την κόλασιν. Και όταν ακούωμεν Διάβολον, αδελφοί μου, αυτός είναι οπού ήτον πρώτον άγγελος, αυτός είναι όπου παρακινά τους ανθρώπους να υπερηφανεύωνται, να σκοτώνουν, να κλέπτουν, να πορνεύουν, να μοιχεύουν, να κάμνουν όρκους, να λέγουν ψεύματα… Αυτός είναι, ο Διάβολος, οπού εμβαίνει και μέσα εις σε ζωντανόν άνθρωπον και σεληνιάζεται και δαιμονίζεται. Μα ας είναι δοξασμένος ο... Διαβάστε τη συνέχεια