«Λιμήν ημίν γενού θαλαττεύουσι, και ορμητήριον, εν τω πελάγει των θλίψεων και των σκανδάλων πάντων του πολεμήτορος». Με τα λόγια αυτά απευθύνεται ο υμνογράφος του Κανόνος των Χαιρετισμών στην Υπεραγία Θεοτόκο (3ο τροπάριο ΣΤ’ ωδής) και την προσκαλεί και την […]
Αληθινά στολίδια του λόγου αποτελούν πράγματι οι λέξεις και οι φράσεις με τις οποίες ο υμνογράφος του Κανόνος του Ακαθίστου Ύμνου κοσμεί την Παναγία Μητέρα μας: την καλεί, μεταξύ άλλων, «έμψυχον τράπεζα και Παράδεισον», «χώρα ανήροτον» (= ακαλλιέργητη, λόγω της Παρθενίας της), «όρος πίον και τετυρωμένον» (= συμπαγές και στερεό), «άμπελον αληθινή». Γνωστή είναι, άλλωστε, από τον Όμηρο κιόλας, η τακτική των ποιητών να χρησιμοποιούν για την περιγραφή οικείες από την φύση εικόνες, ώστε να επιτυγχάνουν μεγαλύτερο αισθητικό αποτέλεσμα και να καθιστούν το περιγραφόμενο πιο προσιτό στο «κοινό» των. Είναι, ωστόσο, αξιοθαύμαστο ότι, παρ’ όλον ότι ο υμνογράφος εξαντλεί σχεδόν... Διαβάστε τη συνέχεια